در بحث اولويت تخصص يا تعهد، نکته‎اي ظريف وجود دارد که شهيد چمران در اوايل انقلاب به آن اشاره کرده است. جمله زيباي دکتر چمران در پاسخ به اين سوال که تخصص بهتر است يا تعهد را در اين زمينه مي‎توان به‎عنوان شاهدي در اين زمينه بيان کرد.
از شهيد گرانقدر دکتر چمران پرسيدند تعهد بهتر است يا تخصص؟ وي در جواب گفت مي‎گويند تقوا از تخصص لازم‎تر است، آن را مي‎پذيرم. اما مي‎گويم آن کس که تخصص ندارد و کاري را مي‎پذيرد، بي‎تقواست.
در آن دوران که اين بحث در جامعه پررنگ بود، شهيد چمران معتقد بود کسي که عهده‎دار مقام و مسندي مي‎شود ولي تخصص لازم براي مديريت در آن مسند را ندارد، در واقع تعهد هم ندارد. زيرا انسان متعهد، هيچ‎گاه به خودش اجازه نمي‎دهد کاري را قبول کند که از علم و توانش خارج است.
سخن شهيد چمران در حقيقت بيان ديگري از سختگيري‎‎هاي مربوط به «پذيرش مسئوليت» در فرهنگ اسلامي است. سختگيري‎‎هايي که در دين اسلام نسبت به پذيرش مقام و منصب شده، يکي از مدلول‌هاي اصلي‎اش اين است که انسان متعهد (از نظر اسلام) انساني است که از قبول مسئوليت در حوزه‎اي که در آن، فاقد دانش، تجربه و توانايي کافي است، سر باز مي‎زند و با پذيرش امر اداره دنياي ديگران و به بهاي آبادکردن دنياي خودش، آخرت خودش و دنياي ديگران را خراب نمي‎کند.
اين جمله کوتاه، به بهترين شکل گوياي توجه و مهم بودن هر دو بحث تخصص و تعهد نزد دکتر چمران است.
اگر کسي تعهد داشته باشد و بداند که تخصص يک مسئوليتي را ندارد، سعي مي‎کند آن مسئوليت را قبول نکند يا حداقل در صورت امکان، تخصصش را در آن حوزه افزايش مي‌دهد. چون نمي‌تواند سنگيني بار مسئوليت را روي دوشش تحمل کند.
ارزش تخصص و داشتن علم و دانش نزد شهيد چمران تا جايي است که او در يکي از يادداشت‎‎هاي شخصي‎اش اين‎چنين بيان مي‎کند:

اي خدا!
من بايد از نظر علم از همه بهتر باشم مبادا دشمنان مرا از اين راه طعنه زنند.
بايد به آن سنگدلاني که علم را بهانه مي‎کنند و به ديگران فخر مي‎فروشند ثابت کنم خاک پاي من هم نخواهند شد. بايد همه آن تيره‌دلان مغرور و متکبر را به زانو درآورم و آنگاه خود، خاضع‎ترين و افتاده‎ترين فرد روي زمين باشم.